وقتی کسی را دوست دارید؛
.
.
وقتی کسی را دوست دارید، حتی فکر کردن به او باعث شادی و آرامشتان می شود
وقتی کسی را دوست دارید، در کنار او که هستید، احساس امنیت می کنید.
وقتی کسی را دوست دارید، حتی با شنیدن صدایش، ضربان قلب خود را در سینه حس می کنید.
وقتی کسی را دوست دارید، زمانی که در کنارش راه می روید احساس غرور می کنید.
وقتی کسی را دوست دارید، تحمل دوری اش برایتان سخت و دشوار است.
وقتی کسی را دوست دارید، شادی اش برایتان زیباترین منظره دنیا و ناراحتی اش برایتان سنگین ترین غم دنیاست.
وقتی کسی را دوست دارید، حتی تصور بدون او زیستن برایتان دشوار است.
وقتی کسی را دوست دارید، شیرین ترین لحظات عمرتان لحظاتی است که با او گذرانده اید.
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید برای خوشحالی اش دست به هر کاری بزنید.
وقتی کسی را دوست دارید، هر چیزی را که متعلق به اوست، دوست دارید.
وقتی کسی را دوست دارید، در مواقعی که به بن بست می رسید، با صحبت کردن با او به آرامش می رسید.
وقتی کسی را دوست دارید، برای دیدن مجددش لحظه شماری می کنید.
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید از خواسته های خود برای شادی او بگذرید.
وقتی کسی را دوست دارید، به علایق او بیشتر از علایق خود اهمیت می دهید.
وقتی کسی را دوست دارید، حاضرید به هر جایی بروید فقط او در کنارتان باشد.
وقتی کسی را دوست دارید، ناخود آگاه برایش احترام خاصی قائل هستید.
وقتی کسی را دوست دارید، تحمل سختی ها برایتان آسان و دلخوشی های زندگیتان فراوان می شوند.
وقتی کسی را دوست دارید، او برای شما زیباترین و بهترین خواهد بود اگرچه در واقع چنین نباشد.
وقتی کسی را دوست دارید، به همه چیز امیدوارانه می نگرید و رسیدن به آرزوهایتان را آسان می شمارید.
وقتی کسی را دوست دارید، با موفقیت و محبوبیت او شاد و احساس سربلندی می کنید.
وقتی کسی را دوست دارید، واژه تنهایی برایتان بی معناست.
وقتی کسی را دوست دارید، آرزوهایتان آرزوهای اوست.
وقتی کسی را دوست دارید، در دل زمستان هم احساس بهاری بودن دارید.
به راستی دوست داشتن چه زیباست، این طور نیست ؟

همهء هستی من آیهء تاریکیست

که ترا در خود تکرار کنان

به سحرگاهان شکفتن ها و رستن های ابدی آه کشیدم ، آه

من در این آیه ترا

به درخت و آب و آتش پیوند زدم

زندگی شاید

یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن میگذرد

زندگی شاید

ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه میاویزد

زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر میگردد

 زندگی شاید افروختن سیگاری باشد ، در فاصلهء رخوتناک دو

همآغوشی

یا عبور گیج رهگذری باشد

که کلاه از سر بر میدارد

و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی میگوید " صبح بخیر "

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست

که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد

ودر این حسی است

که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت

در اتاقی که به اندازهء یک تنهاییست

دل من

که به اندازهء یک عشقست

به بهانه های سادهء خوشبختی خود مینگرد

به زوال زیبای گل ها در گلدان

به نهالی که تو در باغچهء خانه مان کاشته ای

و به آواز قناری ها

که به اندازهء یک پنجره میخوانند

آه...

سهم من اینست

سهم من اینست 

 سهم من ،

آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد

سهم من پایین رفتن از یک پله مترو کست

و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن

سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست

و در اندوه صدایی ان دادن که به من بگوید :

" دستهایت را

 دوست میدارم "

دستهایم را در باغچه میکارم

سبز خواهم شد ،  میدانم ، میدانم ، میدانم

و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم

تخم خواهند گذاشت

گوشواری به دو گوشم میآویزم

از دو گیلاس سرخ همزاد

و به ناخن هایم برگ گل کوکب میچسبانم

کوچه ای هست که در آنجا

پسرانی که به من عاشق بودند ، هنوز

با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر

به تبسم های معصوم دخترکی میاندیشند که یک شب او را

باد با خود برد

کوچه ای هست که قلب من آن را

از محل کودکیم دزدیده ست

سفر حجمی در خط زمان

و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن

حجمی از تصویری  آگاه

که ز مهمانی یک آینه بر میگردد

و بدینسانست

که کسی میمیرد

و کسی میماند

هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی میریزد ، مرواریدی

صید نخواهد کرد .

من

پری کوچک غمگینی را

میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد

و دلش را در یک نی لبک چوبین

مینوازد آرام ، آرام

پری کوچک غمگینی

که شب از یک بوسه میمیرد

و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد.

فروغ فرخزاد

پ.ن)یا مقلب قلب من در دست توست ،یا محول حال من سرمست توست،کن تو تدبیری که در لیل و نهار حال قلب من شود همچون بهار

پ.ن2)بهار تعبیر عاشقانه زیستن است و نوروز بهانه ای برای تبریک دوباره زیستن. پس بهار عمرتان جاوید نوروزتان پیروز وقلبتان پر نور

پ.ن3)فرا رسیذن سال نوی خورشیدی 1391 بر تمام دوستان عزیزم تبریک و شاد باش می گویم ....

آشنا بود صدا

مثل هوا با تن برگ.

بوی هجرت می آید...

بالش من پر آواز پر چلچله ها ست.

باید امشب بروم

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم،

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

هیچ چشمی عاشقانه به زمین خیره نبود،

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد،

هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت،

باید امشب بروم!

باید امشب چمدانی را که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد بر دارم

و به سمتی بروم که درختان حماسی پیداست.

رو به آن وسعت بی واژه که همواره مرا می خواند.

یک نفر باز صدا زد سهراب!

کفش هایم کو؟!

سهراب سپهری

پ ن1)سلام ,سلام به تمام روزهای گذشته به تمام دوستان جدید به تمام روشنایی آینده به روزهای سخت و آسان پیش روی به اتمام آخرین فصل از فصل های گذری , تمام فصل های کوتاهی که هیچ (که نه) نه اندوختیم برای آیندگان یا کم , باری به هر جهت کارنامه ناپلونی ما همواره همراه ما خواهد بود.

پ ن 2)این چند ماه گذشته من که نیامدم اینجا هیچ,دیگری هم نیامده !!!!

پ ن 3)حدودا 7 ماه دیگر مانده است !!! صرفا جهت تسکین و اطلاع خودم

پ ن 4)بوی هجرت می آید... خیلی وقته دارم میگم که میخواهم بروم .... فعلا هدف اینه , کار سختیه با همه سختیاش شدنیه , یکم زمان می خواد یکم حوصله شاید بشه اولیشو جور کرد و لامصب آدم عجولی هستم تو جاده عشق رسیدنم و تا جایی که بشه دلم می خواد تند برونم ولی این سرعت گیر های الکی با یک سری پلی.س های دروغین جلوی این رفتن رو فقط کند می کنن ولی کافی ایمان داشته باشی که خواهی رسید,شاید اونقدر ها مسله زیاد سختی نباشه ولی با اینکه فرصت کم و راه طولانی یکم آزارم میده

پ ن5)میگن همیشه سربسته و رمز آلود میگن و مختصر اشاره میکنم , چه کار کنم از روی عادت است نه عمد!! میگن قطعی حرف نمی زنم انم رو قاعده و قانون نسبیت هست چون توی دنیایی زندگی می کنیم که هیچ چیز قطعی وجود نداره!! میگن نمیشه و از این حرفها من که تلاش خودمو می کنم و میگن و میگن .....